သားဥအိမ်ကင်ဆာ

ခွဲစိတ်ကုသမှုသည် အစောပိုင်းအဆင့်လူနာများအတွက် ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး ကီမိုကုထုံး သို့မဟုတ် ရောင်ခြည်ကုထုံးကဲ့သို့သော အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် အကျိတ်ကို လုံးဝဖယ်ရှား၍မရသူများအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် အကြံပြုထားသည်။

ကင်ဆာဆေးသွင်းကုသမှုကို ခွဲစိတ်ပြီးနောက် အကျိတ်ကြီးထွားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခြင်း သို့မဟုတ် ကင်ဆာပြန့်ပွားမှုအန္တရာယ်ကို လျှော့ချရန်အတွက် adjuvant ကုသမှုအဖြစ် အသုံးပြုပါသည်။

ရောင်ခြည်ကုထုံးကို ရောဂါအဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခွဲစိတ်မှု သို့မဟုတ် ကီမိုဆေးဝါးဖြင့် ထိန်းချုပ်၍မရသော လူနာများကို ကုသရန်အတွက် အသုံးပြုသည်။

ဇီဝကုထုံးသည် ခွဲစိတ်ကုသမှုနှင့် ကီမိုဆေးဝါးများနှင့်အတူ တွဲဖက်အသုံးပြုနိုင်သော ကုသမှုနည်းလမ်းအသစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက်ကို လျှော့ချရန်နှင့် ကုသမှု၏ထိရောက်မှုကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ဇီဝကုထုံးအမျိုးအစား အဓိကနှစ်မျိုးရှိသည်- ကိုယ်ခံအားကုထုံးနှင့် ပစ်မှတ်ထားကုထုံး။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အစောပိုင်းစစ်ဆေးခြင်းနည်းပညာနှင့် ပိုမိုဆန်းသစ်သောကုသမှုနည်းလမ်းများ တိုးတက်လာခြင်းနှင့်အတူ သားဥအိမ်ကင်ဆာလူနာများ၏ ရှင်သန်နိုင်သည့်ကာလသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သားဥအိမ်ကင်ဆာအကြောင်း လူတို့၏အသိပညာသည် တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာပြီး ကာကွယ်တားဆီးရေးအစီအမံများလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တိုးတက်လာပါသည်။